In Focus Afscheidsfotografie - Blog

 Graag houd ik je op deze pagina op de hoogte van de ontwikkelingen op het gebied van afscheidsfotografie, uitvaarten in het algemeen en bijzondere dingen die ik meemaak als afscheidsfotograaf.

Van betekenis zijn...

april 2019

Voor de mensen die mij een beetje kennen zal het geen verrassing zijn dat naast mijn fotografie voor Now shoot me! Photography het zusje In Focus Afscheidsfotografie is opgericht. Graag leg ik toch nog eens uit waarom ik deze beslissing heb genomen.

6,5 jaar geleden stuitte ik tijdens een surftocht op internet op de site van Stichting Make a Memory. Zoals jullie wellicht bekend verzorgt zij fotoreportages voor ouders van terminaal zieke of reeds overleden kinderen. Deze foto's zijn van onschatbare waarde, nu zij (met name bij pasgeboren kinderen) wel eens een van de weinige tastbare herinneringen kunnen zijn die de ouders ooit zullen hebben van hun zoon of dochter.

In het besef dat ik, als moeder van 2 gezonde dochters, dat verdriet van ouders die hun kind moeten missen, gelukkig niet kan bevatten, kroop Make a Memory diep in mijn hart. Wat zou het toch bijzonder zijn als ik, als fotograaf, mijn bijdrage zou mogen leveren om de ouders in ieder geval de herinnering aan hun kind in leven te laten houden. De droevige situatie kan ik helaas niet veranderen (was het maar waar...), maar zorgen dat zij nog iets tastbaars in handen krijgen om voor altijd te koesteren, dat moest toch lukken?

De Vlaamse rouwdeskundige, Manu Keirse, weet dit zo treffend te formuleren: 'Geen kind is zo aanwezig als het kind dat wordt gemist.' En als je van dat kind dan helemaal niets hebt om naar te kijken en bij je te dragen, dat zou toch een onmenselijk verdriet zijn?

Niet lang daarna heb ik contact opgenomen met Make a Memory en mij aangemeld als fotograaf. Tot mijn grote blijdschap werd het portfolio dat ik moest toesturen goedgekeurd en mocht ik al snel op bezoek komen om precies te horen wat er van mij verwacht werd als fotograaf van de stichting. 

Wat een schatten van mensen, en wat hebben zij hun hart op de goede plek om zich zó, belangeloos, in te zetten voor een ander! Eenmaal thuis na de kennismaking hoefde ik niet lang na te denken: ik sloot mij graag bij hen aan! Maar de eerste melding die ik kreeg maakte me toch wel wat zenuwachtig. Kon ik dit wel? Ik had wel zo'n grote mond, maar kon ik écht omgaan met het verdriet van een ander? Ik weet nog dat ik naar het ziekenhuis in Zwolle moest en de weg nog nooit zo lang had geleken... Eenmaal binnen, zakten de zenuwen weg en deed ik waarvoor ik kwam: zo onopvallend mogelijk de liefde vastleggen van de ouders voor hun pasgeboren dochter. Een dochter die helaas niet op deze wereld mocht blijven, maar die altijd een stukje van het leven van haar ouders en haar broertjes en zusjes zal zijn.

Inmiddels zijn we ruim 6 jaar verder en heb ik een heel aantal reportages voor Make a Memory mogen maken. 
Iets kunnen betekenen voor een ander, in een uiterst droevige situatie, maakt mij gelukkig. Zó gelukkig, dat ik zelfs mijn dagelijkse beroep erop heb aangepast en dus nu voor mijn afscheidsfotografie een aparte website heb opgezet.

Ik hoop dat je me nog lang niet nodig zult hebben. Maar mocht dat wel zo zijn, dan ben ik er voor je.

Liefs, Carol